Free songs
Help, ik signeer in de Bruna!

Help, ik signeer in de Bruna!

Na vijf jaar zwoegen is je boek gelanceerd en ligt het in de winkels. Je staat met je blije hoofd in de krant en de eerste lezers en recensenten zijn enthousiast. Plots krijg je het verzoek van de Bruna om een signeersessie te doen voor Vaderdag. Hoe reageer je dan?
“Natuurlijk, leuk! Toch?”

Anderhalve maand later loop je met een doos vol boeken en een voorhoofd vol zweetdruppels de Bruna in. Een paar meter voorbij de ingang staat midden in de winkel een statafel met een gigantische poster van ‘Dagboek op doktersrecept’. Op de tafel liggen een paar exemplaren van het boek en wat boekenleggers. Daarnaast staat een bordje met in grote koeienletters de tijd van aanwezigheid: 13.00 uur tot 16.00 uur.

Drie uur lang … Hoe ga ik dat in vredesnaam uithouden? Hoorde ik mezelf denken en ik vervloekte mijn enthousiasme reactie van weken geleden. Welke gek gaat er nou drie uur lang signeren?

In de ochtend had ik nog raad verzameld bij mijn collega-auteurs. ‘Wat zouden jullie doen? Wat als er niemand komt opdagen en ik niet meer dan een meubelstuk van de zaak ben? Moet ik een laptop meenemen zodat ik niet alleen maar stof sta te happen wanneer niemand interesse heeft?’
In koor riepen ze dat ik die laptop thuis moest laten en vooral vriendelijk moest zwaaien en lachen zoals die pinguïns in de film Madagascar. Ik moest de mensen gewoon aanspreken en het zien als een unieke ervaring. Een belevenis! Het zou vast goed gaan. Wat kon me gebeuren?

Ik zette mijn doos vol boeken neer naast het statafeltje, schudde de hand van de manager, legde mijn speciale signeerpen klaar en ik kon beginnen met het beleven van mijn ‘unieke ervaring’.
Het klonk zo leuk: boeken signeren … Welke schrijver droomt daar nu niet van?

De eerste minuten voelden meer aan als een nachtmerrie. Op het begin waren er meer medewerkers (4) dan klanten (2) in de zaak. Aanspreken had geen zin, want de dichtstbijzijnde mevrouw was meters van mij verwijderd en zat met haar neus diep in de puzzelboekjes. De andere klant, een kerel van middelbare leeftijd, postte een pakketje bij de balie.
Radeloos pakte ik maar een pluche knuffel uit de stelling die naast me stond. Waarom? Al sla je me dood.

Goddank kwamen daar plots twee bekende gezichten de Bruna binnenlopen: de buren van Maurice, de neef van mijn vrouw. Ik had ze een week daarvoor dolenthousiast verteld over mijn boek en mijn aanstaande signeersessie en dat was duidelijk blijven hangen. Ze wilden een boek kopen. Gesigneerd, uiteraard.
Met liefde voorzag ik het boek van een krabbel en een hersenscheetje en toen ik mijn ogen van het papier haalde was de Bruna zowaar gevuld met winkelend publiek. En zag ik daar niet een vrouw geïnteresseerd naar mijn poster kijken?

Vanaf dat moment heb ik me geen moment meer onzeker gevoeld en voelde ik me als levend meubelstuk helemaal thuis in de winkel; helemaal op de momenten wanneer er een familielid of kennis langskwam om eens te zien wat ik daar allemaal uitspookte.
Op de rustige momenten wanneer er niemand op mij afkwam heb ik soms iemand aangesproken wanneer die stiekem mijn kant opkeek of bij de spannende boeken stond. Meestal ingeleid door een “Psst, wil je een spannend boekje lezen? Ik heb hier nog wel een mooi gruweltje voor jou …” Dit was meestal het begin van een leuk gesprek.
Een minder goede opening is: “Mevrouw, bent u op zoek naar een spannend cadeau voor Vaderdag?” Laat me je vertellen waarom …

Niet iedereen die de dag voor Vaderdag in een boekenwinkel staat is opzoek naar een cadeau voor Vaderdag. Weet je waarom? Omdat niet iedereen een vader (meer) heeft! En dat gaf die mevrouw dus ook als antwoord. Auw …
Wanhopig probeerde ik me te bevrijden uit deze ongemakkelijke situatie door op vriendelijke wijze nog een andere stomme vraag te stellen. “Misschien dan voor uw man, de vader van uw kinderen?”
“Die is ook overleden.”
Heel tactisch weer, Marijn.  “Misschien dan voor uzelf?” Tja, wat moest ik anders?
Ze schudde nee en liep verder.
Ik had mijn lesje geleerd. Sorry, mevrouw …

De tijd vloog voorbij en voor ik het doorhad was het alweer 16.00 uur. Ik heb niet veel boeken verkocht (om eerlijk te zijn maar vier), maar ik heb minstens tien potentiële lezers nieuwsgierig gemaakt naar het boek door er met hen over te praten en het dubbele aantal mensen heeft een boekenlegger meegenomen om thuis eens even te lezen wat ik daar in de winkel aan iedereen probeerde aan te smeren. Daarnaast is het natuurlijk ook goed geweest om mijn gezicht te laten zien en voor mijzelf was het inderdaad een unieke ervaring om dit als schrijver mee te maken – bedankt vriendelijke medewerkers van de Bruna op de Gijsbrecht in Hilversum!

Toch ben ik niet van plan om in de toekomst ergens opnieuw drie uur lang te signeren. Een uur lijkt mij voldoende, behalve als ze rijen dik voor mijn tafeltje staan, dan wil ik met liefde een uitzondering maken, want zeg nu zelf medeschrijvers: wat is er mooier dan contact met je lezers?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *